Een wolkje als eens mans hand

Doorgeefbrief 21, mei 2000
ds. C.T. de Groot


1 Kon. 18: 42-45

Appèl
Het Gereformeerd Appèl wil gereformeerde christenen oproepen over kerkmuren en grenzen naar eenheid te (blijven) zoeken. Ontmoeting staat daarbij voorop. Daarnaast wil het Gereformeerd Appèl de gereformeerde belijders stimuleren telkens opnieuw een appèl op de HERE te doen: 'HERE, brengt U bijeen wat bij elkaar hoort!'

Bidden om eenheid
We onderkennen het belang, maar de vraag is: doen we het ook? Kent ons gebed telkens het dringende en klemmende beroep op God waarbij we smeken of Hij ons eenheid wil schenken? Soms ben ik bang dat dit gebed onder ons aan het verslappen is. Op de weg naar kerkelijke eenheid gaat het allemaal zo traag, zo langzaam dat de moed je haast in de schoenen zou zinken. Soms lijkt het zelfs wel of de klok weer wordt teruggedraaid. Daardoor ligt op dit punt gebedsloosheid op de loer. In dit artikel wil ik een appèl op u doen om toch vooral trouw, langdurig en vol verwachting te blijven bidden! Een appèl op uw appèl op God dus. Elia's gebed om regen op de Karmel kan daartoe voor ons een stimulans zijn.

Vreemd moment
Dat Elia op de Karmel om regen bidt is goed beschouwd absurd. Want dit gebed stijgt immers op nadat het kletsnatte altaar door middel van vuur uit de hemel vlam heeft gevat en alle Baälpriesters hun laatste adem hebben uitgeblazen. De strijd is beslist. De overwinning is aan de HERE! Het volk dat eerst op twee gedachten hinkte (1 Kon.18:21) - maar niet kon kiezen tussen tussen de HERE en Baäl - roept nu massaal: "De HERE, die is God". Beginnende reformatie. Na drie jaar droogte en hongersnood zal het nu eindelijk gaan regenen. Gods krachtige belofte aan Elia "Ga heen, vertoon u aan Achab, want lk wil regen op de aardbodem geven" (1 Kon.18:1), zal nu in vervulling gaan. Je zou zeggen: alles is nu in kannen en kruiken; het is tijd om de overwinning te gaan vieren!
Maar in plaats van huppelend van zielevreugd de Karmel te verlaten, zoekt Elia de eenzaamheid.
Hij wil bidden! Waarom toch?

Bewogenheid
De eerste drijfveer voor Elia's gebed op de Karmel is zijn liefde voor z'n volksgenoten geweest. De zon brandt immers nog steeds aan de hemel, het land is uitgedroogd en de lucht vertoont nog steeds geen spoor van naderende regen. De honger is in Samaria een scherp zwaard. Elia heeft ze gezien: kinderen met opgezwollen buiken, ingevallen gezichten en hongerende ogen. Elia heeft ze gesproken: moeders die geen moedermelk meer konden produceren, mannen die geen kracht meer hadden om te werken. Uit bewogenheid met zijn volksgenoten heeft de profeet om regen gesmeekt.

Belofte
Een tweede motief voor zijn gebed vormt de belofte van de HERE. Want bidden is vragen om hetgeen beloofd is. Bidden is pleiten op Gods beloften. Dat is de zogenaamde paradox van het gebed: vragen om iets dat reeds beloofd is. Ook al had de HERE tot Elia gezegd "Ga heen, Ik wil regen op de aardbodem geven", bidt Elia om die regen. De HERE geeft Zijn beloften niet om Zijn kinderen werkeloos te maken. Nee, Zijn beloften sporen juist aan tot gebed!
Elia leeft in het besef dat hij, hoewel hij mag bouwen en vertrouwen op Gods beloften, volkomen afhankelijk blijft van Gods genade en goedertierenheid. Ook al had het volk zich tot de HERE laten bekeren, vormt dit geen grond voor verhoring. Verhoring is er slechts omdat God de mens die tot Hem roept lieftheeft. Zondige mensen ontvangen slechts uit genade de vervulling van Zijn beloften.

Kom, ga met Elia en doe als hij
Deze beide elementen van Elia's gebed willen een appèl op uw gebedsleven doen! Ook aan ons is het bidden om wat reeds is beloofd: één kudde, één Herder! (Gez. 314:4).
Zoals Elia uit bewogenheid met z'n volksgenoten het Aangezicht van zijn God zocht, mogen ook wij dat doen. Want het gescheiden optrekken van christenen doet pijn en blokkeert zowel in kwalitatieve als kwantitatieve zin geloofsgroei. Je hebt elkaar immers nodig om de grote rijkdom van de liefde van Christus te kunnen vatten (Ef 3:18).
De kerkelijke breuklijnen in je familie, je dorp, je wijk, je straat vormen eerder anti-reclame dan reclame voor Jezus Christus. AIs de kudde zo verdeeld is, wat voor beeld zullen de mensen zonder God dan van de Herder hebben? Zwak en verdeeld licht, ook al probeer je die op de kandelaar te zetten, is niet bepaald wervend. Van onze Heer Ieren we dat onderlinge eenheid daarentegen wel iets positiefs uitwerkt. Bij groeiende eenheid zal de wereld geloven dat Jezus Christus door God is gezonden en Hij de wereld liefheeft! (Joh.17:20-23)

Volharding gevraagd
Daarnaast is er in deze geschiedenis nog een element dat u kan stimuleren met volharding een appèl op God te doen. Ik bedoel de wijze waarop Elia's gebed wordt verhoord. Want wanneer Elia gaat bidden, voelt hij niet direct regendruppels. De man Gods moet wachten op verhoring. Met dit wachten heeft Elia het knap moeilijk gehad. Daarom stuurt hij zijn knecht naar de hoogste top. "Klim omhoog, zie uit naar de zeekant". In Israel komt de regen van over zee. De jongen moet uitkijken naar signalen die duiden op verandering van weersgesteldheid. Maar zoals zovelen in de afgelopen drie jaar kan ook hij niets positiefs ontdekken aan de lucht. Geen wolkje te zien.
"En?", zal Elia gevraagd hebben. "Er is niets", moest de jongen zeggen. "Ga weer" gaf Elia hem ten opdracht. Dit herhaalde zich tot zes keer toe. Zes keer kwam de jongen bij Elia met dezelfde boodschap: "Er is niets..." Je zou toch ophouden met bidden. God heeft regen beloofd, maar er gebeurt helemaal niets.
Let dan op Elia. Voor hem is niet: drie maal is scheepsrecht. De profeet gooit het gebedsbijltje er niet bij neer. Nee, hij volhardt in gebed. Tot zeven maal toe is hij blijven pleiten op Gods belofte. God had immers gezegd: Ik zal regen geven. Die volharding is niet tevergeefs. Plotseling klinkt er een vreugdekreet: "Elia, een wolkje als eens mans hand stijgt op uit zee!" Dit vuistgrote wolkje is de voorbode van een geweldige stortregen. En de regen was de beloofde zegen. Jacobus schrijft later "Het gebed van een rechtvaardige vermag veel doordat er kracht aan verleend wordt (...) Elia bad opnieuw en de hemel gaf regen en de aarde deed haar vrucht uitspruiten" (Jac. 5:16;18).

Wolken als eens mans hand
Dit wolkje als eens mans hand laat zien hoe onze God werkt. Ook vandaag. God de HERE werkt namelijk vaak van klein naar groot. Het kleine wordt groot wanneer de HERE daarin werkt. Een klein mosterdzaadje wordt tot een grote boom; een weinig zuurdesem doorzuurt het hele deeg! De verhoring komt vaak gefaseerd!
Daarom is het goed niet voorbij te gaan aan de kleine wolkjes die de HERE ons geeft als voorbode op de volle verhoring op ons gebed. Wolkjes als eens mans hand zijn de samenwerkings- en samenwerkende gemeenten, kanselruil, gezamenlijke verklaringen, gemeentevergaderingen, avondmaalsvieringen!
God hoort en verhoort!
Mijn appèl op u is daarom: blijf als het om kerkelijke eenheid gaat een appèl op God de HERE doen!


Terug naar overzicht Doorgeefbrief