Meditatie op gebedssamenkomst
2 september 2000
Ds. Gerard de Lange, Ede
Waarom ik wil meewerken aan deze gebedssamenkomst?
Samen praten en samen werken, samen bidden en samen zingen met broeders en zusters uit andere kerken, dat vind ik gewoon heerlijk. Zoiets ervaar ik op allerlei conferenties. Ik volleybal ook nog met dominees uit andere kerken: dat is ook heel leuk.
Samen iets doen is altijd heel plezierig. Maar we hebben elkaar ook nodig. AIs we nog dichter bij elkaar willen komen als kerken, om echt één te worden... dat is wel mooi. Maar dat heeft nogal wat voeten in de aarde. Soms voel je dan de verschillen sterker dan voor die tijd.
Het gevoel van eenheid tussen mensen die elkaars broeders en zusters zijn: dat vind ik belangrijk. Omdat die eenheid van Boven komt, van God, is dat iets voor het gebed. Als je ervaart hoe plezierig en bemoedigend die eenheid is, ga je bidden om meer.
Reformatorisch Appèl, zaterdag 2 september 2000, Barneveld
N.a.v. Romeinen 15: 7-13
De ouders van mijn vader komen uit de Afscheiding van 1834. Dat is de groep, waar de latere christelijke gereformeerden uit voortgekomen zijn. Zij zijn evenwel niet christelijk gereformeerd geworden, maar meegegaan met de Doleantie en gereformeerd geworden. Mijn vader is opgegroeid in de Gereformeerde Kerk, die wij nu synodaal noemen. Hij trouwde in de oorlog met een meisje uit de gereformeerde bond van de Nederlands Hervormde Kerk. Een paar jaar later werden zij Vrijgemaakt. Ik ben met mijn broertjes en zusjes opgegroeid in de Gereformeerd Vrijgemaakte Kerk. Maar in 1968 werden wij Nederlands Gereformeerd. En ik ben getrouwd met een christelijk gereformeerd meisje. Wie ben ik eigenlijk?
Diep in mijn hart zit een christelijk gereformeerd jongetje. Vraag me niet hoe, want eigenlijk heb ik niet onder christelijk-gereformeerde invloed gestaan, maar het zit me in het bloed. Je kunt een mens wel uit een kerk halen, maar de kerk niet uit een mens. Dat is mijn verklaring. Ja, als zij spreken oever de toe-eigening van het heil en de doodsstaat van de zondaar, dan weet ik wat ze daarmee bedoelen. Ik begrijp het niet alleen, maar ik voel het ook zo. Ik weet een beetje wat er bij de Jabbok is gebeurd. Ik ken Jakob en heb mijn Pniël gehad; toen was ik zelfs nog aardig jong. Ik vind ook diep in mijn hart dat ieder gelovig mens zo'n soort ervaring zou moeten kennen, die niet alleen van Jakob is, maar ook Paulus is er niet onbekend mee, als je goed naar hem luistert in de Romeinenbrief. Zijn Pniël vindt hij in Romeinen 7 met de woorden: "Ik ellendig mens. Wie zal mij verlossen van het lichaam dezes doods". Dat christelijke gereformeerde jongetje is wel eens mijn slechte geweten. Wat zij misschien iets te veel hebben, hebben wij, Nederlands gereformeerden, mogelijk iets te weinig. Wij hadden niet uit elkaar moeten gaan, meen ik.
Maar als Romeinen 7 een feit geworden is in iemands leven, dan zal ook Romeinen 8 wel aanbreken: een leven door de Geest. Het leven met God is toch vooral zeker en blij. Dat is dan weer typisch Nederlands gereformeerd in mij. Daarom omhels ik met vreugde het verbond en de beloften van onze God, die mij als kind bij de doop al zijn verzegeld. En verder besef ik maar al te goed dat waar het leven van Gods kinderen mee begint - de verkiezing der genade - precies datgene is waar het (als het nodig is via de Jabbok) ook op uitloopt: een leven uit geloof door Gods kracht; door zijn Geest. Mijn vraag is: Hoeveel vrijgemaakt-gereformeerden en Nederlands gereformeerden hebben dit ook niet een beetje in hun bloed?
Diep in mijn hart zit ook een vrijgemaakt jongetje. Ja, ik voel heel goed aan bijvoorbeeld dat in de Bijbel het ene met het andere samenhangt en dat er langzaam maar zeker in de kerkgeschiedenis ook iets is opgebouwd. Het Woord van God en de kerk kun je vergelijken met een mooie gebreide trui. Je kunt niet zomaar ergens een draadje uitknippen, want dan dreigt het gevaar dat de hele trui stuk gaat, want al die draadjes vormen één lange draad. Er is een diepe samenhang in het geloof en in de Bijbelse leer. Alles heeft z'n plek en is ook onlosmakelijk verbonden met het andere. Mijn vraag is: Hoeveel Nederlands-gereformeerden hebben dit niet in hun bloed? Het "totaalpakketdenken", zoals ik het noem, is mij niet helemaal vreemd. Soms is dat vrijgemaakte jongetje in mij mijn slechte geweten.
Alleen ben ik dan weer typisch Nederlands gereformeerd, meen ik, wanneer ik - bij wijze van spreken - die trui samengevoegd zie door de Here Jezus Christus. Wat God in Zijn persoon heeft gegeven is uniek; iets wat nooit helemaal te vervangen is door een leer of een bepaalde manier van gemeenteopbouw. Dat is dan weer typisch Nederlands gereformeerd. Daarom is het Evangelie van Jezus Christus mij lief en beleef ik het ook als een kracht van God tot behoud. En ik heb een groot vertrouwen op de Heilige Geest die het leven van Christus in mij uitwerkt en niet alleen in mij maar in iedere beginneling die zijn vertrouwen op Jezus stelt. Maar wat de vrijgemaakten te veel hebben, hebben wij ook wel eens wat te weinig. Daarom hadden we ook niet uit elkaar moeten gaan.
Hoe nu verder?
We lezen niet voor niks op het Evangelisch appèl een stukje uit de Bijbel. Ik heb Romeinen 15:7-13 gelezen. Wat mij daarin bijzonder aanspreekt is het woord: "Daarom aanvaardt elkaar zoals ook Christus ons aanvaard heeft tot heerlijkheid Gods". Hier wordt over aanvaarding van elkaar gesproken zoals we kunnen opmerken in een goed huwelijk. Man en vrouw denken niet: dat verander ik wel aan mijn partner. Want die houding maakt juist veel stuk. Maar in de aanvaarding van elkaar ligt ook de basis voor de verandering en de groei naar elkaar toe op een manier waar de Here blij mee is.
Maar er staat nog iets bij: Aanvaardt elkaar, zoals Christus u aanvaardt. Wat betekent dat dan? Paulus heeft het in Romeinen 15 over Joden en heidenen. Heidenen, daar moest Christus wel heel diep voor gaan, om die te redden. Maar dat geldt toch net zo goed voor de Joden?! Het is niet zo dat de heidenen zwart zijn, die door Christus wit gemaakt moeten worden, terwijl de Joden grijs zijn: iets gemakkelijker te reinigen. Nee, Jood en heiden zouden beide zonder het verlossingswerk van de Here Jezus ten dode zijn opgeschreven.
Kunnen wij dat nazeggen? Aanvaardt elkaar, zoals ook Christus u aanvaardt? Zijn de grijszwarttinten soms verschillend bij de gereformeerd-vrijgemaakten en de Nederlands gereformeerden en de christelijke gereformeerden? Is de een bijna wit en de ander zwart en de ander grijs? Of moeten wij het allemaal helemaal hebben van de reiniging door het bloed van Jezus en de vernieuwing door de Heilige Geest?!
Misschien in theorie wel, maar dan heb je nog de praktijk. Zou dat kunnen? Zouden we elkaar als medechristenen CGK-NGK-GKV zo kunnen aanvaarden, dat we veranderen in een richting die God graag ziet? Ik denk van wel. Misschien moet je dan niet direct denken aan de grote verbanden van onze kerken, maar de kleine verbanden. Hoewel, ook in het grote verband begin je het te zien in de grote steden en het westen en zuiden van het land. Onze kerken daar merken dat ze elkaar nodig hebben. Maar het kleine verband was er al eerder. Vriendschap tussen jongeren van onze drie kerken; verkering en huwelijk. Samenwerking tussen mensen van de drie kerken die elkaars collega's zijn. Of mensen uit de drie kerken die de kinderen of hun opgroeiende jongeren naar dezelfde school sturen. Je komt elkaar tegen op de ouderavond en soms bij de gebedskring voor de school en soms in het bestuur.
Daar kan het wel. Daar gebeurt het ook. In de persoonlijke contacten kunnen we elkaar allang aanvaarden en kan er bij ons drieën een verandering optreden in een richting die God fijn vindt. We komen uit hetzelfde nest; denk maar eens terug aan je ouders en je grootouders. En we gaan dezelfde toekomst tegemoet. We hebben elkaar hard nodig om die toekomst van God binnen te gaan.
Het was niet goed dat we uit elkaar gingen. Ieder van ons heeft een accent dat gereformeerd te noemen is. In de CGK ligt het accent op: het geloof alleen. In de GKV ligt het accent op: de Schrift alleen. En in de NGK ligt het accent op: Christus alleen. Maar Gereformeerd zijn we weer helemaal als die drie weer op de een of andere manier samen zijn.
Zoals ook vanavond.
Terug naar overzicht gebedsavond