Meditatie op gebedssamenkomst
Amersfoort, 2 september 2000
Ds. J. van Langevelde, Veenendaal (Bethelkerk)
Waarom ik wil meewerken aan deze gebedssamenkomst?
Eénparig gebed is een echt bindmiddel tussen christenen en kerken. Het gezamenlijke gebed relativeert eigenbelang, corrigeert eigenwijsheid en stimuleert het eerlijk luisteren en kijken naar de ander. Als onze handen gevouwen zijn, spreken we ánders dan wanneer we met elkaar vergaderen en discussiëren. Samen bidden betekent je samen openstellen voor de richting die de HERE de deelnemende (leden van de) kerken wijst. Door samen te bidden geef je ook uitdrukking aan het verlangen dat je als verschillende kerken één gezamenlijk spoor zult kunnen vinden en gaan. Oprecht gebed heeft per definitie ook iets in zich van verootmoediging. Door als kerken samen voor Gods troon te naderen, maken we onszelf klein voor de Almachtige. Kijkend naar Gods werkwijze mag je dan echter ook gelovig verwachten, dat Hij grote dingen zal doen. Persoonlijk verlang ik er naar dat de HERE (ook) in de 'kleine oecumene' doorgaat met het ontmaskeren en afbreken van wat kerken ten onrechte gescheiden houdt en dat Hij krachtig zegent wat de bijbelse eenheid bevordert.
Meditatie n.a.v. Nehemia 1: 1-6
Jeruzalem lag er in desolate toestand bij. Vijandelijke soldaten hadden de stadsmuren omvergetrokken en de poorten met vuur verbrand. Hetzelfde was feitelijk gebeurd met de veerkracht van de bevolking: de mensen voelden zich kwetsbaar en onveilig; zaten moedeloos bij de pakken neer en keken als verdoofd naar de vergane glorie.
Toen Nehemia -ver van huis- de jobstijding met betrekking tot de verwoesting van stad en moraal hoorde, was hij er kapot van. Hij barstte in tranen uit en trok een rouwkleed aan. Zijn hart lag immers in Jeruzalem en hij voelde zich nauw verbonden met zijn volksgenoten daar. Dagenlang kwam er niks meer uit zijn handen. Maar juist toen werd hij geestelijk productief. In de stilte van de inkeer besefte Nehemia dat hem méér restte dan het hoofd verslagen in de schoot te leggen en zo de overwinning van de tegenstander op de stad en het volk van God compleet te maken.
Nehemia greep naar het laatste wapen.
Beter is het om te zeggen: het éérste wapen, nl. het gebed. Labora begint immers met ora; in het Koninkrijk gaat aan grote daden het je klein maken voor God vooraf.
Opstaan en met visie voortvarend de handen uit de mouwen steken kan pas gezegend worden als je er eerst rustig voor bent gaan zitten om voor het aangezicht van de Almachtige de handen te vouwen.Zonder gebed bouwt niemand wèl.
Een basisles in het Koninkrijk, die télkens weer geleerd moet worden.
De kracht en effectiviteit van het gebed wordt door velen onderschat.
Door het niet of nauwelijks te benutten spelen we de duivel in de kaart. De duivel is bang voor het gebed. Uit ervaring weet hij immers, dat gebed bij uitstek een geestelijk wapen is, dat het de kracht en de legermachten van de Allerhoogste mobiliseert; daarbij is het gebed tegelijk het belangrijkste gereedschap in de hand van de arbeiders in het Koninkrijk.
Het is nl. op het gelovige gebed, dat de God des hemels motiveert om het bijltje er niet bij neer te gooien, maar na het amen weer op te staan en aan de slag te gaan. En naast bemoediging geeft Hij langs de weg van het gebed ook aanwijzingen voor de werkwijze.
Zó bezien is het dus goed om hier vanavond samen eerst en vooral te bidden. Wat ons samenbrengt, is -zou je kunnen zeggen- een mengeling van gevoelens van verlegenheid, hoop en verwachting. Kijkend naar de vorderingen als het om de geestelijke eenheid van onze kerken gaat, is er reden om te danken voor de blijvende kracht van Gods belofte en voor hoopvolle tekenen van herstel - vooral plaatselijk - in de vorm van herkenning en erkenning van elkaar als christenen en kerken. Nehemia bad om herstélde muren, wij danken voor de afbraak ervan; althans waar ze Bijbels gezien als een sta-in-de-weg omver móesten en men daar ook in slaagde. Tegelijk staan er nog steeds zóveel scheidsmuren overeind, dat we ook blíjven grijpen naar het gebed als wápen in wat we als een stukje geestelijke strijd beleven.
Dat we niet zoals Nehemia alléén, maar sámen kunnen bidden, geeft een kostbaar gevoel van verbondenheid. Eénparig gebed is een echt bindmiddel tussen christenen en kerken.Als je samen klein wordt voor het aangezicht van de Almachtige geef je elkaar een ándere inkijk in wat in je hart leeft; met gevouwen handen spreken we ánders over onszelf en de ander dan wanneer we vergaderen. Het oprechte gebed relativeert eigenbelang, corrigeert eigenwijsheid en stimuleert eerlijk luisteren.
Daarom kun je als je bidt niet om de verootmoediging heen. Er is veel schuld om te belijden.Daarbij wijzen we niet gretig met een vinger naar de ánder, maar steken eerst de hele hand in eigen boezem. 'Ook ik en mijn familie, wij hebben gezondigd', zegt Nehemia.
Wellicht moet je zeggen, dat juist waarachtige verootmoediging het heikele punt is in de crisis van de kerken. Het betekent immers per definitie de innerlijke bereidheid hebben om los te laten wat niet van de Geest is en om op en aan te pakken, wat Hij ons voorhoudt en aanreikt; om daadwerkelijk de deur door te gaan die het kruis van Christusnaar elkaar heeft geopend.
Verootmoediging, niet maar met vrome, de geoefende kerkganger goed in het gehoor liggende kanselwoorden, maar zó dat je oprechte bewogenheid hoort doorklinken. Bewogenheid op de wijze van Nehemia zoals we daar zojuist over lazen: bewogenheid, omdat het je wezenlijk ráákt, wat er omgaat in de gemeenten die van Christus zijn.
Bewogenheid, omdat je de aanblik niet kunt verdragen van de barsten en de scheuren in de liefde voor de Here en dus ook voor elkaar als broeders en zusters.
Bewogenheid, omdat je maar niet kunt begrijpen, waarom synodale architecten en plaatselijke aannemers het na zoveel jaren samenspreken nog steeds niet ééns kunnen worden over het herbouw-concept.
Als we dit zeggen, is het fijn dat we ook vanavond weer samen onze handen kunnen vouwen. Gezamenlijk gebed is immers één van de beste wapens en een doeltreffend instrument om in en met de kerk aan het werk te blijven.
Ik hoop, dat de Here ons de goede woorden wil geven om te bidden en te danken,woorden die ons eigen hart en de kern van de zaak waar we voor staan mogen raken.
Terug naar overzicht gebedsavond